Długa tradycja uzdrowiskowa została zapoczątkowana odkryciem szczególnych właściwości szczawianów radoczynnych już w 1783, kiedy to zauważono dobroczynny wpływ wód na ludzki organizm. Między innymi zauważano pozytywny wpływ na apetyt, stany lękowe, a także choroby żołądka i wątroby. Kolejno powstawały domy gościnne przy źródłach stopniowo coraz bardziej zabudowanych i eksploatowanych. Napływali kolejni lidzie zajmujący się typowym rolnictwem, wyrębem lasu i przede wszystkim działalnością turystyczną. Powstała kolej łącząca Jelenią Górę z Węglińcem i Wrocław z Goerlitz, dzięki czemu Świeradów zyskał kontakt ze światem. Jeszcze przed pierwszą wojną światową miasto zyskało połączenie z Mirskiem, elektryfikację i brukowane drogi, a z każdym rokiem rosła liczba kuracjuszy. W zasadzie uzdrowisko działało bez większych perturbacji nawet podczas drugiej wojny światowej. Liczni właściciele pensjonatów, domów wczasowych, lekarze i właściciele gospód zorganizowali się w związek, który miał na celu rozwój turystyki, a rezultatem ich działalności była droga relacji Świeradów – Szklarska Poręba.
Do tal powojennych Świeradów funkcjonował pod nazwą Wieniec Zdrój i dopiero plebiscyt wśród ludności wprowadził obecna nazwę.

Ukoronowaniem działalności mieszkańców Świeradowa stało się nadanie praw miejskich w 1946 roku oraz przyłączenie sąsiedniej Czerniawy Zdroju w 1973 roku.
Położenie miasta od zawsze stanowiła jego wielki atut. Umiejscowienie w Izerach stanowiło doskonały punkt wypadowy dla eskapad eksploracyjnych, które pojawiły się już w średniowieczu. Obecnie możemy korzystać wieloletniej tradycji miasta, dobroczynnie działających wód mineralnych, a także kory i igieł świerkowych powszechnie używanych w lecznictwie świeradowskim. Miasto staje się również enklawą turystyczną zarówno letnią, jak i zimową stając się również konkurencją dla pobliskiej Szklarskiej Poręby.